۷ اشتباه رایج در طراحی قطعات برای چاپ سه‌بعدی

بیشتر چاپ‌های ناموفق تقصیر دستگاه نیستند؛ تقصیر مدل‌اند. و تقریباً همیشه همان چند اشتباه تکرار می‌شوند — چیزهایی که در نرم‌افزار کاملاً درست به نظر می‌رسند و فقط وقتی معلوم می‌شوند که قطعه روی میز است.

اینها هفت موردی‌اند که بیشترین سفارش‌های برگشتی و بیشترین «چرا این‌طور درآمد؟» را می‌سازند، به‌همراه اصلاحشان.

۱. دیواره‌ی نازک‌تر از نازل

نازل ما ۰.۴ میلی‌متر است. یعنی نازک‌ترین چیزی که واقعاً می‌تواند بگذارد، یک رشته‌ی ۰.۴ میلی‌متری است. دیواره‌ی ۰.۳ میلی‌متری که در نرم‌افزار قشنگ دیده می‌شود، یا اصلاً چاپ نمی‌شود، یا به یک لایه‌ی شکننده تبدیل می‌شود که با انگشت می‌شکند.

اصلاح: حداقل ۰.۸ تا ۱.۲ میلی‌متر برای هر دیواره‌ای که قرار است کار کند — یعنی دو تا سه برابر قطر نازل. برای دیواره‌ی باربر بیشتر.

۲. صفر لقی برای قطعات جفت‌شونده

این رایج‌ترین اشتباه است. محور را دقیقاً ۱۰ میلی‌متر طراحی می‌کنید و سوراخش را هم دقیقاً ۱۰. در CAD کامل جفت می‌شوند؛ در واقعیت اصلاً جا نمی‌روند.

دلیلش این است که پلاستیک مذاب پس از خروج از نازل کمی پهن می‌شود و هنگام سرد شدن جمع می‌شود. نتیجه‌اش این است که سوراخ‌ها همیشه کمی کوچک‌تر و محورها کمی بزرگ‌تر از عدد فایل درمی‌آیند.

اصلاح: حدود ۰.۳ تا ۰.۴ میلی‌متر لقی در نظر بگیرید. برای اتصال محکم کمتر، برای اتصال لغزنده بیشتر. و اگر قطعه‌ی حساسی است، اول یک تکه‌ی کوچک آزمایشی بگیرید.

۳. سطح معلق بدون فکر کردن به ساپورت

هر سطحی که در هوا شروع شود زیرش پایه‌ی موقت می‌خواهد. زاویه‌ی مرزی در تنظیمات ما حدود ۵۰ درجه است: شیب ملایم‌تر از آن خودش را نگه می‌دارد، تندتر از آن ساپورت می‌گیرد.

ساپورت سه هزینه دارد: مواد اضافه‌ای که دور ریخته می‌شود، زمان چاپ بیشتر، و مهم‌تر از هر دو — سطح زیرین قطعه بعد از جدا کردن ساپورت زبر می‌ماند.

اصلاح: پخ (chamfer) به‌جای لبه‌ی افقی، سوراخ اشکی‌شکل به‌جای دایره‌ی کامل در دیواره‌ی عمودی، و شکستن قطعه به دو تکه‌ای که هرکدام بدون ساپورت چاپ می‌شوند.