تکه‌تکه کردن قطعه بزرگ؛ کی ارزان‌تر و مطمئن‌تر است
قطعه‌ی بزرگ را گاهی باید تکه‌تکه چاپ کرد، و گاهی بهتر است حتی وقتی در دستگاه جا می‌شود. کی برش ارزان‌تر و مطمئن‌تر است، کجا ببریم، و تکه‌ها را چطور به هم وصل کنیم.
تکه‌تکه کردن قطعه بزرگ برای پرینت سه‌بعدی معمولاً به چشم یک اجبار دیده می‌شود: قطعه در دستگاه جا نمی‌شود، پس باید بریده شود. ولی خیلی وقت‌ها برش، حتی برای قطعه‌ای که جا می‌شود، تصمیم بهتری است — هم ارزان‌تر، هم مطمئن‌تر، هم با سطح تمیزتر.
این مقاله می‌گوید کی برش بزنیم، کی نزنیم، کجا ببریم و تکه‌ها را چطور به هم وصل کنیم.
وقتی چاره‌ای نیست
حجم ساخت دستگاه ۳۲۰ × ۳۲۰ × ۳۸۵ میلی‌متر است. قطعه‌ای که در یکی از این ابعاد بزرگ‌تر است، باید تکه‌تکه چاپ و مونتاژ شود. اینجا سؤال «ببریم یا نه» نیست، سؤال «کجا ببریم» است.
وقتی جا می‌شود ولی بهتر است بریده شود
- قطعه‌ی بلند. ارتفاع، تعداد لایه‌ها و زمان چاپ را تعیین می‌کند. قطعه‌ای که در دو تکه‌ی کوتاه‌تر خوابیده چاپ شود، اغلب زودتر تمام می‌شود.
- ساپورت زیاد. قطعه‌ای که در یک تکه نصفش روی ساپورت است، شاید در دو تکه اصلاً ساپورت نخواهد. ساپورت کمتر یعنی مواد کمتر، زمان کمتر و سطح تمیزتر.
- ریسک. اگر چاپی در ساعت هشتم شکست بخورد، همه‌اش از دست می‌رود. در قطعه‌ی چندتکه، فقط همان یک تکه دوباره چاپ می‌شود.
- جهت استحکام. هر تکه را می‌شود در جهتی چاپ کرد که برای خودش بهترین است.
این همان اشتباه هفتم در اشتباهات طراحی برای پرینت سه‌بعدی است: اصرار بر یک‌تکه بودن.
کی تکه‌تکه نکنیم
- قطعه‌ی باربر که نیروی اصلی از محل برش رد می‌شود. درز، نقطه‌ی ضعف است.
- قطعه‌ای که باید آب‌بند باشد. درز چسبانده‌شده به‌سختی کاملاً آب‌بند می‌شود.
- قطعه‌ی کوچک که برش فقط کار مونتاژ اضافه می‌کند و صرفه‌ای ندارد.
کجا ببریم
- روی سطح تخت، تا دو سطح برش خوب روی هم بنشینند
- روی لبه‌ی طبیعی طرح — جایی که خطی در خود طرح هست و درز در آن گم می‌شود
- دور از نقطه‌ی تحت تنش
- جایی که هر تکه بدون ساپورت روی سطح برش چاپ شود؛ سطح برش، تخت‌ترین سطح تکه است و بهترین سطح برای نشستن روی صفحه
- روی سطحی که کمتر دیده می‌شود، اگر قطعه نمایشی است
انواع اتصال
- پین و سوراخ. ساده‌ترین راه هم‌راستا کردن دو تکه. سوراخ را ۰.۲ تا ۰.۳ میلی‌متر بزرگ‌تر از پین بگیرید. پین می‌تواند چاپی، فلزی یا یک تکه فیلامنت باشد.
- زبانه و شیار / دم‌چلچله. تکه‌ها فقط در یک جهت جا می‌روند و جابه‌جا شدن غیرممکن است؛ برای قطعه‌ی بزرگ‌تر محکم‌تر از پین.
- پیچ و مهره‌ی جاسازی‌شده. برای قطعه‌ای که باید باز و بسته شود یا نیرو می‌گیرد.
- مگنت. برای تکه‌ای که باید بی‌ابزار جدا شود — درپوش، قاب، بخش‌های ماکت. جای مگنت را در مدل بگذارید و با کمی چسب ثابتش کنید. مگنت مخفی برای همین کار است.
- فقط چسب. برای قطعه‌ی نمایشی کافی است، به شرط سطح تماس کافی.
چسباندن درست
برای PLA و ABS، چسب قطره‌ای سریع‌ترین راه است. سطح تماس را اول با سنباده‌ی زبر کمی زبر کنید؛ سطح صاف چاپی چسبندگی کمتری دارد. چسب کم بزنید: چسب زیادی بیرون می‌زند و از سطح، سنباده خوردن را سخت می‌کند.
درز باقی‌مانده را با بتونه پر کنید و سنباده بزنید. اگر قطعه رنگ می‌خورد، بعد از پرایمر دیگر درزی دیده نمی‌شود — ترتیب کارش در سنباده، پرایمر و رنگ روی قطعه چاپی آمده است.
چند نکته‌ی کوچک که مونتاژ را راحت می‌کند
- روی سطح داخلی هر تکه یک شماره یا حرف برجسته بگذارید
- اتصال‌ها را طوری طراحی کنید که فقط به یک شکل جا بروند
- اول همه‌ی تکه‌ها را خشک کنار هم بگذارید، بعد بچسبانید
قدم بعدی
اگر مدل‌تان از حجم دستگاه بزرگ‌تر است یا نمی‌دانید کجا ببرید، طراحی و مدل‌سازی سه‌بعدی برش و اتصال‌ها را در خود مدل طراحی می‌کند. اگر تکه‌ها آماده‌اند، هرکدام را آپلود کنید تا قیمت و زمان واقعی را ببینید؛ چرا برش اغلب قیمت را پایین می‌آورد هم در عوامل قیمت پرینت سه‌بعدی آمده است.